نشاني از عشق

farimah

بلندگوی بیمارستان بدون لحظه ای توقف اسم مرا صدا می کرد تا به بخش کودکان تازه

متولدشده بروم یکی از فرشته های کوچک دچار مشکل شده و نارس به دنیا آمده بود .

دراتاق بخش ، مادر و پدر فرشته کوچک آسمانی هیجان زده نشسته بودند ،

هر دو بعد از پایان نه ماه انتظار و تولد اولین بچه خود ، خوشحال به نظر می رسیدند ،

دوران بارداری مادر بدون هیچ مشکل و مساله حادی سپری شده بود اما وقتی نوزاد

به دنیا آمده بود بلافاصله پرسنل پزشکی متوجه شدند

مشکل بزرگ وقابل توجهی وجود دارد .

به زبان ساده تر بخشی از مغز وجود نداشت و جمجمه نیز بسیار ناقص بود .

معمولا چنین نوزادانی در همان چند ساعت نخست تولد میمیرند

و یا عمر بسیار کوتاهی دارند

و اغلب دچار سایر علایم و نارسایی های مهم دیگر نیز هستند .

پدر و مادر هنوز نوزاد خود را ندیده بودند

و بی صبرانه منتظر رسیدن لحظه دیدار با مسافر کوچولوی خود بودند

وقتی پزشک بخش نوزادان ، فرشته کوچک را در دستان من گذاشت ،

پدر جوان با حالتی از نگرانی و هیجان شاهد موهبتی از سوی خدا شد

که هنوز کامل رشد نکرده بود . نوزاد کوچک حتی نمی توانست درست گریه کند .

خوشبختانه مشکل تنفسی حادی نداشت . اما رنگ آبی تیره صورتش نشان می داد

که احتمالا نارسایی قلبی حادی دارد .

توصیف حالت عاطفی و احساسات برخاسته از دل در چنین لحظاتی غیرممکن است .

تمام ساعت های انتظار ، یک دنیا حس خوب تحمل کردن لحظات درد و اضطراب

همه وهمه با حس این که مسافر کوچولوی زیبا و سالمی در راه است

تسکین پیدا می کنند .همه می خندند . با هیجان کارهایی را که می خواهند

برای آن عزیز کوچوکو انجام بدهند توصیف می کنند .

دیدن اولین دندان اولین قدم ها اولین کلمه ای که بر زبان می آورد

برای شان هیجان انگیز است . اما تمام آرزوهای آن ها بر باد رفته بود .

مانند کشتی به گل نشسته ، کشتی رویاها و آرزوهای آن ها نیز به گل نشسته بود .

دستم را روی شانه پدر جوان گذاشتم .

او نوزاد کوچکرا از من گرفت و در آغوش مادر گذاشت .

پرستار جوان دست مادر را گرفته بود و سعی می کرد وضعیت را برای او قابل تحمل کند .

اگر چه مشخص بود که آن ها به هیچ یک از حرف هایی که زده می شد ،

گوش نمی دادند .

پرستار به آرامی نوزاد را از آغوش مادر گرفت تا او را به بخش نوزادان ببرد .

برای هر دو آن ها توضیح دادم که از دست ما چه کارهایی بر می آید .

همان طور که از اتاق بیرون می رفتم از مرد پرسیدم :

دوست دارید اسم بچه را چی بگذارید ؟

جوابی نداد . فقط گفت : آیا زنده می ماند ؟ گفتم : باید بیشتر آزمایش و بررسی کنیم .

یک لحظه تجربیاتی را که راجع به چنین بچه هایی داشتم مرور کردم اگر چه ممکن بود

نوزاد برای مدتی زنده بماند ، اما آیا به زور زنده نگه داشتن آن نوزاد ، عملی اخلاقی بود ؟

نتایج بررسی و اسکن های قلبی ، عکس های قفسه سینه و سونوگرافی نشان داد ،

قلب نارسایی های جدی دارد که امکان ترمیم آن ها نیست . نوزاد مشکلات دیگری هم

در عملکرد کلیه داشت . داشتم به مسافر کوچولوی بی گناه نگاه می کردم که پرستار ،

مادر را روی صندلی چرخدار به بخش نوزادان آورد ،

بعد از تمام شدن توضیحات تخصصی من

درباره مشکلات متعدد بچه ، مادر به آرامی به من نگاه کرد و گفت :

" اسم مسافر کوچولوی ما موهبت است . من و پدرش هم بی نهایت دوستش داریم .

می توانم او را در آغوش بگیرم ؟بچه را در آغوش گرفت و به اتاق مجاور رفت .

پدر جوان هم در آن جا ایستاده بود . هر دو نوزاد کوچک را در آغوش گرفتند

و با او شروع به صحبت کردند . خواستم از اتاق بیرون بروم و مزاحم خلوت مقدس

آن ها نشوم اما از من خواهش کردند که من نیز در کنار آن ها حضور داشته باشم .

مادر ، بچه را در آغوش داشت و مرد جوان نیز در صندلی مجاور کنار او نشسته بود .

مادر جوان شروع کرد به دعا خواندن . بعد هر چه لالایی کودکانه می دانست

برای پسر کوچولوی خود خواند .

سپس از امید ها و آرزوهای خود و همسرش برای او گفت .

و گفت که چه قدر او را دوست دادند . محو این صحنه شده بودم . احساس نا امیدی ،

خشم و آزردگی جای خود را به عشق بی قید و شرط و یک دنیا حس ناب داده بود .

یکی از تلخ ترین تجربیات زندگی برای این زوج جوان اتفاق افتاده بود .

تجربه ای که غالبا با خود حس خشم ، دشمنی با دنیا و کاینات و تاسف به همراه

دارد .خداحافظی با یک دنیا آرزو و امید و قدم برداشتن در ویرانه خواسته ها ،

واقعا جانکاه است . اما در هنگامه این تجربه سخت و طاقت فرسا

این دو انسان رشد یافته فهمیده بودند

باید این فرصت کوتاه را غنیمت بدانند و در کنار پسر کوچولوی شان لذت ببرند

و هر چه در توان دارند برای او انجام دهند .

به او بفهمانند علی رغم نقص جسمانی ،

او یک موهبتن الهی است و این لیاقت را دارد که در قلب پدر و مادر

و سایر انسان ها جای گیرد .

آن زوج جوان فهمیده بودند آن چه در آن لحظات مهم است ،

محبت کردن به فرزندشان است .

آن ها بدون توجه به ناهنجاری ها و کاستی های جسمانی با بچه خودبازی کردن ،

نوازشش دادند و او را بوسیدند و از اعماق وجود ، او را در آغوش خود گرفتند .

نقص و زشتی های ظاهری در برابر دیدگان آن ها معنایی نداشت ،

در عوض روح ارزشمندی را در کالبدی کوچک و نحیف می دیدند که برای زندگی

و زنده ماندن چند ساعتی بیشتر زمان در اختیار نداشت .

نوزاد کوچک در اوج عشق و محبت چند ساعت بعد ،

از دنیای مادی خداحافظی کرد و رفت .

اما درسی که از آن ها گرفتم فراموش نشدنی است . آن ها به من یاد دادند

ارزش زندگی به مدت زمان اقامت جسم ما در روی کره خاکی نیست .

بلکه آن چه مهم است میزان عشقی است که در زمان توقف خود به دنیا و انسان ها

هدیه می دهیم و دریافت می کنیم .

آنها با تمام وجود خود این هدف مقدس را انجام دادند ، چرا که می دانستند

هر جا که در آن نشانی از عشق باشد خداوند نیز در آن مکان حضور دارد .