کلبه ی شادیها و غم های (( جعفر )) .... !!

jafar

سلامی از ته دلتنگی و سلامی از روی بغض و شادی .......

دوستان گلم من به نوشتن خیلی عادت دارم سعی میکنم هر روز یه متن زیبا اینجا راتون بزارم ولی امیدوارم هم استقبال بشه و هم مورد استفاده قرار بگیره ؟؟

×××××××××××××××××××××××

می‌ترسم .

می‌ترسم؛ نه از تعقیب سایه و سنگ ،

نه از شب‌های بی‌مهتاب و زوزه‌ی گرگ ،

از آدم‌ها... از آدم‌ها می‌ترسم .

از آن‌که با من می‌نشیند و برمی‌خیزد .

از آن‌که هر صبح به سلامی و لبخندی پاسخم می‌گوید .

از دوست‌نمایان ...

از آن‌که دوست می‌نماید می‌ترسم .

از همانان‌که ــ به قول فروغ ــ مرا می‌بوسند و طناب دار مرا می‌بافند ...

سال‌هاست که می‌ترسم.

از آدم‌ها می‌ترسم و می‌گریزم به خلوت.

به خلوتِ خالی از چشم

می‌گریزم و می‌ترسم از چشم‌هایی که خلوتم را می‌پایند …

می‌گویند هر کاری عقوبتی دارد ؛

عقوبت ریختن آبروی دیگران، عقوبت تمسخر، تحقیر و عقوبت شکستن دل .

تو بگو ... بگو من مبتلای کدام عقوبتم ؟

کاش در زمان پیامبری می‌زیستم ، از ترس‌هایم می‌پرسیدم و از عقوبت‌کشیدنم.

کاش ناگاه از جایی الهامم می‌شد که این درد که می‌کشم از کجاست !

جواد ــ که دوستم بود ــ آن سال‌ها می‌گفت:

- فکر کن حالا ! حتماً گناهی کرده‌ای، توبه کن از گناهانت!

من فکر می‌کردم با خودم ... من گناه نکرده بودم

خدای من مثل خدای آنها سخت‌گیر نبود که از من کارهای سخت بخواهد

مادرم همیشه می‌گوید : هر چه به ما می‌رسد، هر چه به ما می‌دهند، هرچه که می‌گویند سرنوشت ماست، همه را یک روزی، یک جایی از ما پرسیده‌اند و بله‌اش را گرفته‌اند.
از من هم پرسیده‌اند ؟

یادم نمی‌آید ... !

و این شاید معنی همان تقدیر است که هیچ ‌وقت نفهمیدمش.

......
من می‌ترسم از این همه دروغ ... از تزویر .

می‌ترسم از متنعّم بی‌درد که نفَس از گرما می‌آورد و لب به نصیحت و شماتت می‌گشاید.
حتی از.......
.
راستی ای چشم‌های ناآشنا ! تو که ترس‌هایم را می‌خوانی... تو کیستی؟

کیستی ای چشم‌های پنهان ؟

از تو هم می‌ترسم .

اما گاهی می‌خواهم به تو بگویم.

همه‌ی ترس‌هایم را بریزم جلوی دیدگانت تا بخوانی.

شاید دست‌هایت را گشودی...

شاید به پیامی و کلامی مرا نوازیدی.

ای مخاطب ناآشنا !

شاید دست‌هایت را برایم به سوی آسمان بلند کردی و ستاره‌ای چیدی .

... ستاره را در کلامی بگذار و برایم بفرست !

20/1/84

جعفر علیزاده

Samira

شعر زیبایی بود
مرسی

sara

عالي بود... منتظر متناي بعدي هستيم...

jafar

دلم گرفته است...

ميخواهم بگريم اما اشك به ميهماني چشمانم نمي آيد ,تنم خسته و روحم رنجور گشته و ميخواهم از اين همه ناراحتي بگريزم ،اما پا هايم مرا ياري نميكنند .

مانند پرنده ايي در قفس زنداني گشته ام . از اين همه تكرار خسته ام , چقدر دلم ميخواهد طعم واقعي زندگي را بچشم , چقدر دلم ميخواهد مثل قديم عاشق هم بوديم , چقدر دلم ميخواهد مثل قديم كلمه ي دوستت دارم را هر روز از زبانت بشنوم , ولي افسوس آن كلمه كه مرا به زندگي اميدوار مي كرد حال به فراموشي سپرده شده و جايش را تحقير گرفته است .

Samira

دلم گرفت

jafar

براي گريه هايم مرحمي بودي

ولي افسوس باید مي رفتي ....

براي بودنت من لحظه هارا به عقب بردم وتو در چشمهاي گريه آلودم نگاه کردي

ولي افسوس باید مي رفتي .....

نمي دانم چرا گفتي: ميان من وتو فرسنگها فاصله است

کاش ميشد تا برايم بار ديگر قصه ميگفتي

ولي افسوس بايد مي رفتي .....

چه آسان کوله بارسفرت را بستي

آيا ميداني چه عاشقانه پشت سرت گريستم؟

وهق هق شبانه ام قلب ستاره هاي غريب را لرزاند آيا ميداني؟

Samira

نه حتما نمی دونه چون اگه می دونست بی رحمانه نمی رفت

Sajjad

خیلی زیبا می نویسی تشویق

ایول جعفر جون
از نوشته هات ما رو بی نصیب نزار دسته گل

داداش ایلیا

سلام
خیلی خوب می نویسی

jafar

سمیرا خانم بودن و نبودت تو این دنیای ما دیگه داره کوله بارشو جمع میکنه ..... !ه

××××××××××××××××××××

چشام و می بندم سعی میکنم یادم بره که خورشید چه جوری مسخره ام میکرد

یادم بره که جاده چه جوری فراموشم کرد،

یادم بره که ماه واسه چی و به چه جرمی از آسمونم کوچ کرد

انتظار دستهام دیگه بی معنی شده،سکوتم دردمو نمی فهمه