شعرهای طنز ، اینجااااا

hasan

دختری هستم به سن سی و سه * فارغ از درس و کلاس و مدرسه

مدرک لیسانس دارم در زبان * دارم از خود خانه و جا و مکان

مرغم و خواهم زبهر خود خروس * مانده ام در حسرت تاج عروس

مبل و اسباب و لوازم هر چه هست * پنکه و سرویس خواب و فرش و تخت

هست موجود و جهازم کامل است * پول نقد و زانتیا هم شامل است

هرچه گوئی هست و تنها شوی نیست * برسرم گیسو و زلف و موی نیست

ترسم از بی شوهری گردم تلف * بر دهانم آید از اندوه کف

کاش جای این همه پول و پِله *گیر میکرد شوهری توی تله

میشدم عبد و کنیز شوی خود * می نمودم چاره درد موی خود

گیسوانی عاریت چون یال اسب * می نشاندم بر سَرَم با زور چسب

زلف خود را چون پریشان کردمی * حتم دارم دردلش جا کردمی

آنچنان شوری زخود برپاکنم *تاکه شاید در دلش ماًوا کنم

بارالها تو کرم کن شوی را * خود مرتب میکنم این موی را

farimah

نوشتم این چنین نامه به الله// فرستادم دوقبضه سوی درگاه

به نام تو که رحمان و رحیمی// خدای قادرو رب کریمی

منم فرزند آدم، پور حوا // سلامت می کنم من ازهمين جا

همان آدم که اورا آفریدی // ولی از خلقتش خیری ندیدی

ازاوّل او به راهی بس خطا رفت// به سوی کشتن و جرم و جفا رفت

زتو بخشش ازاوعصیان گري بود// زتو نرمش از اوويرانگری بود

خدایا از خودم شرمنده هستم // ازاینکه ظاهراً من بنده هستم

نياوردم به جا من بندگي را // وبالم كرده ام شرمندگي را

ندادم گوش برفرمانت ای دوست// ومي دانم كه می گويي چه پُررّوست

زبس از آدميّت گشته ام دور// نكردم اعتنا بر لوح و منشور

لذا با عرض پوزش من ازامروز// وبا شرمندگي واز سر سوز

شوم مستعفی از شغلی كه دادي// و نام آدمی بر آن نهادی

اگر باشد جواب نامه مثبت// و استعفا قبول افتد زسويت

خدايي را در حق ّ اين خطا كار// در حق بندۀ مستعفی زار

به جا آور زروی لطف و ياری// كه باشد از صفات ذات باری

به جای دستمزد این همه سال // که بودم بنده ات باری به هر حال

عطا كن خانه ای در كنج جنّت// برای دورۀ خوب فراغت

بكن هم خانه ام يك حور زيبا // که تا تنها نباشم من در آنجا

چو نامه خوانده شد از سوی یزدان// ندا آمد زسوی حی سبحان

توای« ... » گرچه پررّو هستی// ودست سنگ پا از پشت بستی

ولی چون برگنُه اقرار کردی// به نادانی خود اصرار کردی

قبول افتاده شد موضوع خانه// چه چیزی را دگر گیری بهانه ؟

به عزراییل گفتم تا بیاید// تورا فوراً به این خانه رساند

بلرزیدم زنام مالک موت// چنان گویی که دارم می کنم فوت

پریدم من زخواب خوش به یکبار//نگشتم لاجرم نائل به دیدار

منبع: سایت آوای خیال

farimah

با وجود داشتن ادبیات غنی فارسی چرا پیغام گیر تلفن ما باید جملاتی انگلیسی

و یا کلماتی کلیشه ای را تحویل تلفن زننده بدهد.

در زیر مجموعه ای از اشعار فارسی برای پیغام گیر تلفن شما ارائه شده است.

به جای دو کلمه خشک و خالی!

لابد برای شما هم پیش آمده که به منزل دوستی زنگ بزنید و از آنطرف سیم،

پیام گیر یا پاسخگوی اتوماتیک برایتان یک قطعه موسیقی بنوازد

و یا شعری را زمزمه کند

و سپس از شما بخواهد که پیام و شماره تلفن خود را بگذارید.

بین ایرانیان با ذوق، هستند کسانی که بجای دو کلمه خشک و خالی،

عدم حضور خود را با کلام منظوم در تلفن اعلام می کنند.

یکی از همین جماعت از دوست خود

که شاعری طنزپرداز است درخواست کرده بود

برایش یک دوبیتی بسازد تا روی دستگاه پیغام گیر ضبط کند،

ایشان هم این شعر را ساختند:

شرمنده از آنم که نباشم به سرایم / تا با تو سلامی و علیکی بنمایم

گر لطف کنی نمره و پیغام گذاری / پاسخ دهم ای دوست به محضی که بیایم

اما کار به همین جا خاتمه پیدا نمی کند. درخواست دوست،

راهنمای ذهن شاعر می شود که سری بزند به خانه شعرای پیشین و بیاندیشد

که اگر حافظ و خیام و فردوسی

و دیگران در عصر "انسور ماشین" زندگی می کردند،

چه کلامی روی دستگاه تلفن خود می گذاشتند.

و این است حاصل آن تفرس:

در منزل حافظ:

رفته ام بیرون من از کاشانه خود غم مخور / تا مگر بینم رخ جانانه خود غم مخور

بشنوی پاسخ زحافظ گر که بگذاری پیام / آن زمان کو بازگردد خانه خود غم مخور

در منزل سعدی:

از آواز دل انگیز تو مستم / نباشم خانه و شرمنده استم

به پیغام تو خواهم گفت پاسخ / فلک گر فرصتی دادی به دستم

در منزل خیام:

این چرخ فلک عمر مرا داد به باد / ممنون توام که کرده ای از من یاد

رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش / آیم چو به خانه پاسخت خواهم داد

در منزل فردوسی:

نمی باشم امروز اندر سرای / که رسم ادب را بیارم بجای

به پیغامت ای دوست گویم جواب / چو فردا برآید بلند آفتاب

در منزل مولانا:

بهر سماع از خانه ام رفتم برون رقصان شوم /

شوری برانگیزم به پا خندان شوم شادان شوم

می گو به من پیغام خود هم نمره و هم نام خود /

فردا تو را پاسخ دهم جان تو را قربان شوم

در منزل منوچهری دامغانی:

از شرم به رنگ باده باشد رویم / در خانه نباشم که سلامی گویم

بگذاری اگر پیام پاسخ دهمت / زان پیش که همچو برف گردد مویم

در منزل باباطاهر عریان:

تیلیفون کِرده ای جانم فدایت / الهی مو به قربونِ صدایت

چو از صحرا بیایم نازنینم / فرستم پاسخی از دل برایت

منبع : انجمن طنز