ارتباط با مردم

hasan

به نام خدا

((التماس به خلق حقارت است اگر بر آورده شود منت است و اگر بر آورده نشود ذلت است))

ارتباط با مردم يكي از پيچيده ترين بخش هاي زند گي ماست . هريك از ما چه در محيط كار چه در محيط پيرامون خود به نوعي با ديگران در مراوده و ارتباط هستيم .بنابر اين بيشترين بخش عمر ما در ارتباط با ديگران سپري مي شود در نتيجه اين نوع ارتباط در زندگي هر فردي نقش مهمي را ايفا مي كند در حالي كه مقبول و مطبوع بودن آن هم كار آساني نيست.

به شيخ عارفي گفتند :فلاني بر روي آب راه مي رود !گفت :هنر نمي كند ماهي هم در آب شنا مي كند.گفتند فلاني در هوا پرواز مي كند گفت : هنر نمي كند چون پرنده هم در هوا پرواز مي كند .پس گفتند هنر در چيست گفت: (( در ميان مردم و با مردم زيستن ))

اگر نحوه ارتباط با مردم صميمي و محترمانه و مثبت باشد اوقات زندگي دلپذير است .ولي اگر نوع رابطه با ديگران خصمانه باشد تحمل هر لحظه از آن غير ممكن و طاقت فرسا است .
پس اغراق نيست اگر بگوييم سعادت بشري در همين نوع ارتباط است.
هيچ كس نمي توان ادعا كند كه مي توان بدون حشر و نشر با مردم زندگي كند .
زندگي امروز توام با وابستگي است و براي رفع نيازها ناچاريم با مردم در ارتباط باشيم .
وقتي كه رابطه ما با مردم و كساني كه به نوعي با آنان مراوده مي كنيم صميمانه و سازنده باشد.در همه زمينه ها به رشد و تعالي مي رسيم و روح و روانمان نيز به آرامش مي رسد.

سازگاري با مردم، مماشات و مدارا كردن همراه با حقيقت جويي و حقيقت خواهي كه گاهي ايثار و از خود گذشتگي چاشني آن نيز مي شود كام يابي و موفقيت را همراه دارد .به اين حرف از آدنائرتوجه كنيد تا ميزان توجه شما به ديگران و ميزان شكيبايي شما در برخورد با ديگران بالا رود.
او مي گويد ((همه ما زير يك آسمان زندگي مي كنيم ولي افق هاي ما با يكديگر فرق مي كند)) پس به عقايد شخصي و خصوصي خود نچسبيده و بعضي از رسوبات ذهن خود را دور بريزيد .
توانايي انتخاب شيوه هايي مانند ((بهتر بود چه مي گفتم )) يا ((بهتر بود چه مي كردم )) كار چندان پيچيده و مشكلي نيست كه از كنار آن بگذريم .انتظار هم داشته باشيم تا رابطه ما با ديگران خوب باشد .

منطقي بودن ما در امور دوستان و همكاران و به خصوص همسرمان ،آنان را به شوق مي آورد .به طوري كه ناچار مي شوند خود عقلاني رفتار كنند.احساسي عمل نكردن ،شتاب زده تصميم نگرفتن و بدن فكر واكنش نشان ندادن موجب مي شود ديگران در برخورد با شما روشي معقول را در نظر بگيرند.

قبول اشتباه خود ، قدرداني از توانايي ديگران و ديدن سهم يا پيچيده ترين قفل ها را مي گشايد و ما را وارد دنياي لذت از ارتباط با ديگران مي برد .نداشتن غرور و خودبيني و بها دادن به ارزش كار ديگران ما را از جاده خودپسندي خارج مي كند و به وادي اخلاق و موفقيت رهنمون مي كند.

چون لازمه حفظ دوستي اين است كه نخواهيم اثبات كنيم كه راه ديگران غلط است .روابط متقابل زماني مفيد و اثر بخش است كه پايه و اساس آن بر رفتار هاي از پيش انديشيده شده باشد .

بدون تفكر و تعمق هيچ كسي راه به جايي نمي برد .در حقيقت اينكه مي گويند ((موفقيت تصادفي نيست )) هميشه و در همه جا همينطور بوده است.

salam

سلام
خيلي خوب بود فقط به شرطي كه بتونيم بهش عمل كنيم
يه كوچولو سخته ولي ميشه!