اشعار فريدون مشيري

hasan

به نام خدا

خنده خورشيد

هر نفس مي رسد از سينه ام اين ناله به گوش *** كه در اين خانه دلي هست به هيچش مفروش !

چون به هيچش نفروشم ؟ كه به هيچش نخرند *** هركه بار غم ياري نكشيده ست به دوش

سنگدل ، گويدم از سيم تنان روي بتاب *** بي هنر ، گويدم از نوش لبان چشم بپوش

برو اي دل به نهانخانه خود خيره بمير*** مخروش اين همه اي طالب راحت ! مخروش

آتش عشق بهشت است ، مينديش و بيا*** زهر غم راحت جان است ، مپرهيز و بنوش

بخت بيدار اگر جويي با عشق بساز *** غم جاويد اگر خواهي ، با شوق بجوش

پر و بالي بگشا ، خنده خورشيد ببين *** پيش از آني كه شود شمع وجودت خاموش!
-------------------------------------
ديدار

عمري گذشت و عشق تو از ياد من نرفت *** دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روي برنتافت *** وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در اين سال هاي سخت *** من بودم و نواي دل بينواي من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق *** دير آشنا دل تو ، نشد آشناي من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان *** تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه *** كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟

امروز اين تويي كه به ياد گذشته ها *** در چشم رنجديده من مي كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان *** نشناختم صفاي تورا “ - آه ازين گناه !

امروز اين منم كه پريشان و دردمند *** مي سوزم و ز عهد كهن ياد مي كنم
فرسوده شانه هاي پر از داغ و درد را *** نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .

گاهي بخوان ز دفتر شعرم ترانه اي *** بنگر كه غم به وادي مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين *** اي بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان *** گفتي : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدي كه آسمان كر و سرنوشت كور *** صدها هزار مرتبه از ما قوي تر است ؟

hasan