مشاعره

farimah

نقش مي بستم كه گيرم گوشه اي زان چشم مست

طاقت و صبر از خم ابرويش طاق افتاده بود

sara

دل هر ذره را كه بشكافي
آفتابيش در نهان بيني

farimah

يارم چو قدح بدست گيرد

بازار بتان شكست گيرد

الي جون

دیده ی عقل مست تو چرخه ی چرخ پست تو

گوش طرب به دست تو بی تو بسر نمی شود

farimah

در خيال من اين ديوار، تا كهكشان بر افراشته است
امّا من نا اميد نيستم
يكي در سينه ام فرياد مي زند :
پرواز كن !
بر تارك ديوار خواهي رسيد .

sara

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين
به علي شناختم من بخدا قسم خدا را

farimah

آمد از پرده به مجلس عرقش پاك كنيد

تا نگويند حريفان كه چرا دوري كرد

sara

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

الي جون

دل به امید روی او همدم جان نمیشود

جان به هوای کوی او خدمت تن نمیکند

farimah

در گوش دلم گفت فلك پنهاني

حكمي كه قضا بود ز من مي داني

در گردش خويش اگر مرا دست بدي

خود را برهاندمي ز سرگرداني