مشاعره

الي جون

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم

که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

sara

دوست آن باشد كه گيرد دست دوست
در پريشان حالي و درماندگي

farimah

يا رب اين بچه ي تركان چه دليرند بخون

كه به تير مژه هر لحظه شكاري گيرند

sara

در همه دير مغان نيست چو من شيدايي
خرقه جايي گرو باده و دفتر جايي

farimah

يا رب آن آهوي مشكين بختن باز رسان

وان سهي سرو خرامان بچمن باز رسان

sara

نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اكنون با جوانان ناز كن، با ما چرا؟

farimah

اوقات خوش آن بود كه با دوست بسر رفت

باقي همه بي حاصلي و بي خبري بود

sara

دلا خو كن به تنهايي كه از تن ها بلا خيزد
سعادت آن كسي دارد كه از تن ها بپرهيزد

farimah

در مذهب طريقت خامي نشان كفر است

آري طريق دولت چالاكي است و چستي

sara

يكي را داده اي صد گونه نعمت
يكي را نان جو آلوده در خون