شعرهای متفرقه

farimah

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید

میخانه ها را وا کنید ای باده خواران

پیمانه را احیا کنید ای ميگساران

باده درساغرکنید توبه ی دیگر کنید

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید‌ ، آمد بهاران

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید ، آمد بهاران

یادی از آیین مستانی کنید

تا سحر پیمانه گردانی کنید

تا سحر معشوقه بازی های عرفانی کنید

مست پنهانی کنید ای بیقراران

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید ، آمد بهاران

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید ، آمد بهاران

عاشقان غوغا کنید بر دل شیدا کنید

یک نفس گر میتوان ساغر زدن

پس چرا اندیشه فردا کنید

پیمانه را احیا کنید ای بیقراران

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید ، آمد بهاران

توبه ها را بشکنید ، توبه ها را بشکنید ، آمد بهاران

Sajjad

بــاز مـــي آيــــد بــــهـــار دلـنشين / بــاز بــلـبــل مــي شــود با گل قرين
بــاز صـــحــرا پـر شقايق مي شود / بــاز روشــن قــلب عـاشق مي شود
فــصــل ســـرد از هــيــبت باد بـهار / مــي کــنـــد از پــيـش روي او فـرار
ســفــره هــا بــا هـفت سين آراسته / بــا گـــل مـــهـــر و صــفـــا پيراسته
بــر ســر سفره جـوان و خُرد و پير / ســبزه و آئــيــنـه و مــاهـي و سـير
سـيـب و سـنـبـل در کـنـار يــاسـمـن / عطربــيــد مـِشک چــون مُشک خُتَن
سرکه و سنجد، سماق و شمع و گل / عـــيـــد آمــد بـــا دف و ســاز و دُهُل
ســال نــوتـحـويل و سال کهنه رفـت / هــم دل مــا تـازه شد هم شال و رخت
يــا مــُقــلّب،قــلب مـــارا شـــاد کــن / يـــا مـــُدبّـــر خـــانــــه را آبـــاد کـــن
يـــا مـــُحـــول ،اَحســــنُ الــّحالم نما / از بـــديـــهــــا فـــارغُ الـــبـــالــم نـما
ايـــن دل «جـــاويــد» را پـاک از ريـا / کُــن خــــدا ،اي قـــادر بـــي مــنـتــها

محمدرضا1000

دیگه رو خاک وجودم
نه گلی هست نه درختی
لحظه های بی تو موندن
میگذره اما به سختی
دل تنها و غریبم
داره این گوشه میمیره
ولی حتی وقت مردن
باز سراغتو میگیره
میرسه روزی که دیگه
قعر دریا میشه خونم
اما تو دریای عشقت
باز یه گوشه ای میمونم...

farimah

زور خدا از همه بيشتر است ...

دنگ دنگ
آی بيا پهلوان، وارد ميدان بشو
نوبتت آخر رسيد.
معرکه کشتی تو با خداست
اين طرف گود منم يک تنها

آن طرف گود خدا با همه
زور خدا از همه کس بيشتر
زور من از مورچه هم کمتر است
آخرش او می برد
او که خودش داور است
بازوی من را گرفت برد هوا، زد زمين
خرد شدم اين چنين
آخر بازی ولی،
گفت: بيا
جايزه بازی و بازندگی يک دل محکم تر است
يک زره آهنی پاشو تنت کن ولی ،
باز نبينم که زود
زير غمم بشکنی !!!

(عرفان نظرآهاری)

farimah

به نام زیباترینم

قلب من پذیرای همه ی صورتهاست
قلب من چراگاهی است برای غزالان وحشی
و صومعه ای است برای راهبان ترسا
و معبدی است برای بت پرستان
و کعبه ای است برای حاجیان
قلب من الواح مقدس تورات است
و کتاب آسمانی قرآن
دین من عشق است
و ناقه ی عشق مرا به هر سوی که خدا
خواهد سوق می دهد
و این است ایمان و مذهب من

دکتر الهی قمشه ای

farimah

دريغا عمر چون باد بهارى

وزد در صبحدم بر سبزه زارى

دريغا زندگى خواب و خيالست

بدنيا عمر جاويدان محالست

همانا زندگى چون موج درياست

كه دورانش پر از آشوب و غوغاست

چو بر ساحل رسد مفقود گردد

همه غوغاى آن نابود گردد

جوانى بگذرد چون باد صرصر

بدنبالش رود هر چيز ديگر

بهار عمر را باشد خزانى

نبيند اين خزان ديگر جوانى

خوشا آنكس كه دائم شاد باشد

زغمهاى جهان آزاد باشد

نهد مرهم بزخم دردمندى

كند خوشنود قلب مستمندى

farimah

شعری زیبا از : کیوان شاه بداغی

ساعت

ساعت، بمان نرو ديگر زمان زيادي نمانده است

بايد کمي ستاره ببينيم در آسمان

بايد نهال خنده بکارم به روي لب

تا انتهاي خط راهي نمانده است

تيک تاک عمر من آه...

اي دقيقه هاي عجول و فراري ام رخصت نمي دهيد ؟

بر من چه کارهاي زيادي که مانده است

زين خيل آرزوي فراوان دور دست

ناگه چه دير شد زين فرصتي که نمي آيدم به دست

آخر کجا شدند ايوان و چاي و حوض

و آن کودکي که پر از خاطرات سبز از دست رفته اند

ساعت ، تو را به جان عقربه هايت ، بمان ، نرو ...

بايد کمي بنفشه بکارم کنار حوض با چتر هاي بسته ،

بجويم سرشک اشک آيينه ،

خنده هاي من از ياد برده است

بايد دوباره بيابم نشان عشق

گويي که سالهاست من با کسي ،

که نه گويي که با خودم من قهر بوده ام

ديگر يواشکي به دلم پر نمي کشد قاشق زني ،

به پشت پنجره قاشق نمي زند

بادبادکي به آسمان سپيدم نمي رود

ديگر دلم ، زروي آتش گرمي نمي پرد

اينک من و دقايقي پر از شايد و اگر

در انتظار چه ؟

خود نيز مانده ام

بي پرده با تو بگويم عزيز

دل يک شب چه کودکانه

به خواب سپيد و پاک ناگه چنين بزرگ ،

من از خواب جسته ام

در اين زمانه آدم بزرگ ها

من سخت گشته ام گويي کسي ،

شبانه ، کودکي ام را ربوده است

از آن همه اميد و خنده و احساس پاک و ناب

از لذت نشستن در حوض لحظه ها چيزي نمانده است

بايد شروع کنم حتي اگر به آخر خط هم رسيده ام

يک نقطه مي نهم اينک منم برپا و استوار

در آغاز خط نو خوش خط تر از گذشته

آري منم ،

که دفتر عمرم نوشته ام بد خط ، سياه ،

خط خورده کسي را گناه نيست

آه اي خداي من !

از دفتر حیاتی چند برگ عمر من

چند صفحه مانده است ؟!

دیگر گلایه بس

باید دوباره عاشقانه نفس را فرو برم

باید که بی بهانه بخوانم ترانه ای

تا هست دفتری تا مانده برگ نو

باید تمام ورق های رفته را

خط خورده یا سیاه دیگر ز یاد برد

دیگر مداد رنگی سیاهی نمی خرم

یک جعبه آبرنگ و آنگه مداد رنگی

و نقاشی حیات آبی

آسمان سرخی به گونه ها

زردی به آتش و سبزی به زندگی

اینک منم قلم به دست

خطاط لحظه ها

نقاش عمر خود

ساعت نماند و رفت

در این دو روز عمر

پیروز آن کسی

که در دفتر حیات تکلیف

هرچه بود این مشق زندگی

زیبا نوشت و رفت… .

farimah

شعری نگفته ام که بنویسم تا بگویی , وای چه زیباست...

تنها چند خط گریسته ام میان دفتری که سالهاست

لذت خودکاری را به خویش ندیده است:

من نمی دانم چرا سهراب گفت:

"چشمها را باید شست جور دیگر باید دید"

من همه چیز را همانگونه که هست می بینم

آیا آن کودکی را که دراز کردست دست

و یا آ ن گل که ز بی مهری دهر پژمردست

و یا آن کس که از تنهایی

به نوشتن ترانه دل بست

جور دیگر دیدنش انصاف هست؟

وقتی می بینی که زنی با فریاد

بهر فرزندانش تن به هر کاری داد

...وقتی می بینی که غروب خورشید

همه جا را گرفته چون باد...

وقتی می بینی که همه غمگینند با نقاب گشتند شاد

..وقتی می بینی که سکوت در ظلمت با هزار آه و صد ها فریاد

ناله ها را سر داد

...باز هم می گويی جور دیگر باید دید؟

وقتی خط به خط متن های همه نیست جز آه

... وقتی مردن همه در شهر سیاه

... وقتی که بر لب هر پیر و جوان هست زندگیم گشت تباه

... باز هم می گویی جور دیگر باید دید؟

با هزار خنده تلخ می گویم که به این حرف تو باید خندید

... شا ید آن روز که سهراب می گفت:

"تا شقایق هست زندگی باید کرد"

خبر از داغ دله نسترن سرخ نداشت

... شاید آن روز سهراب به قد قامت موج ایمان داشت

شاید آن روز سهراب...!