غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم ... از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم

فرقي نداره بي تو بهار من با پاييز ... نمي بيني که شعرام همه شدن غم انگيز

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نيست ... اينجا ولي آسمون اشک ريختنم بلد نيست

غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت ... فداي برق ناز اون چشاي قشنگت

غصه نخور مسافر تلخه هواي دوري ... من که اينو مي دونم که تو چقدر صبوري

غصه نخور مسافر بازم ميياي به زودي ... مارو بگو چه کرديم از وقتي تو نبودي

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره ... از دل تو مي دونم هيچکس خبر نداره

غصه نخور مسافر رفتيم تو ماه اسفند ... ارديبهشت که ميشه تو برمي گردي لبخند

غصه نخور مسافر هميشه اينجوري نيست ... هميشه که عزيزم راهت به اين دوري نيست

غصه نخور مسافر تولد دوباره ... غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره

غصه نخور مسافر مگه تو کنار دريا نيستي ... من چشم برات مي مونم ببين تو تنها نيستي

غصه نخور مسافر غصه کار گناه نيست ... سفر يه امتحانه به جون تو بلا نيست

غصه نخور مسافر تو خود آسموني ... در آرزوي روزي که بيايو بموني

در كوله بار خاطره چيزي از اين تنها ببر در كوچه هاي واپسين يادي از ان جانا ببر

شايد مرا از خاطره در قاب قسمت بنگري اما نگو ياران چه شد انجا فقط وفا ببر

درغربت تنهايي ام ديگر مجال وصل نيست اي شمع رخسار دلم امشب بيا يار را ببر

شعرم ز جان سر مي رسد تا بنگرد رخسار تو موسيقي ام رنگ شب است بهر خدا نوا ببر

در شهر بي پرواي من بانگي به حال من بزن تا بشنوي امواج من موسيقي ام تنها ببر

در لحظه هاي واپسين چيزي از ان رازت بگو شايد شبيه خاطره است اما همين حالا ببر

اين نم نم باران كجاست تا بشنوم اهنگ تو اي يار من بي من نرو من را فقط انجا ببر

در اين سكوت فاصله تا انتها چيزي بگو اغاز بي پايان من در اين سفر مرا ببر

الا ، اي رهگذر ! منگر ! چنين بيگانه بر گورم

چه مي خواهي ؟ چه مي جويي ، در اين کاشانه ي عورم ؟
چه سان گويم ؟ چه سان گريم؟ حديث قلب رنجورم ؟

از اين خوابيدن در زير سنگ و خاک و خون خوردن
نمي داني ! چه مي داني ، که آخر چيست منظورم

تن من لاشه ي فقر است و من زنداني زورم
کجا مي خواستم مردن !؟ حقيقت کرد مجبورم

چه شبها تا سحر عريان ، بسوز فقر لرزيدم
چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصيدم

از اين دوران آفت زا ، چه آفتها که من ديدم
سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باري که من از شاخسار زندگي چيدم
فتادم در شب ظلمت ، به قعر خک ، پوسيدم

ز بسکه با لب مخنت ،‌زمين فقر بوسيدم
کنون کز خک فم پر گشته اين صد پاره دامانم

چه مي پرسي که چون مردم ؟ چه سان پاشيده شد جانم ؟
چرا بيهوده اين افسانه هاي کهنه بر خوانم ؟

ببين پايان کارم را و بستان دادم از دهرم
که خون ديده ، آبم کرد و خک مرده ها ، نانم

همان دهري که بايستي بسندان کوفت دندانم
به جرم اينکه انسان بودم و مي گفتم : انسانم

ستم خونم بنوشيد و بکوبيدم به بد مستي
وجودم حرف بيجايي شد اندر مکتب هستي

شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستي
کنون ... اي رهگذر ! در قلب اين سرماي سر گردان

به جاي گريه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستي
که تنها قسمتش زنجير بود ، از عالم هستي

نه غمخواري ، نه دلداري ، نه کس بودم در اين دنيا
در عمق سينه ي زحمت ، نفس بودم در اين دنيا

همه بازيچه ي پول و هوس بودم در اين دنيا
پر و پا بسته مرغي در قفس بودم در اين دنيا
به شب هاي سکوت کاروان تيره بختيها

سرا پا نغمه ي عصيان ، جرس بودم در اين دنيا
به فرمان حقيقت رفتم اندر قبر ، با شادي

که تا بيرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادي