شعرهای متفرقه

mahsa

قول ...

اگه بگم که قول مي دم تا هميشه باهات باشم

اگه بگم که حاضرم فداي اون چشات بشم

اگه بگم توآسمون عشق من فقط تويي

اگه بگم بهونه ي هر نفسم تنها تويي

اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت مي کنم

اگه بگم زندگيمو بذر بهارت مي کنم

اگه بگم ماه مني هر نفس راه مني

اگه بگم بال مني لحظه ي پرواز مني

ميشي برام خاطره ي قشنگ لحظه ي وصال

ميشي برام باغبون ميوه هاي تشنه وکال

ميشي برام ماه شباي بي سحر

ميشي برام ستاره ي راه سفر

ولي بدون هرجا باشي يا نباشي مال مني

بدون اگه براي من هم نباشي عشق مني

براي سعادت شبا شعرامو من داد مي زنم

براي خوشبختي تو خدا رو فرياد مي زنم ....

hasan

به نام خدا

طلسم رو بايد بشکنيم ما هم بشيم مثل همه *** حالا که بي وفاييه ما بي وفاتر از همه

هيچکسي غير از خود ما به داد ما نميرسه *** عاشقيا رو هم ديديم به هوس يه بار بسه

عاشقي تو دوره ما والا سرو ته نداره *** چيز به اين بي ارزشي چه چه و به به نداره

کوير خشک دلمون ديگه زده هزار ترک *** غم ديگه بسه نازنين هرکي نموندش به درک

چاکر هرچي بامرام , مخلص هرچي با وفا*** در به درو هلاک يک همدم پاک و با صفا

خلاصه اينکه نازنين گذشته هارو بي خيال *** پرواز رو عشق با وفا حتي بدون پر و بال

hasan

به نام خدا

ارزش انسان

دشتها آلوده ست
در لجنزار گل لاله نخواهد رویید
در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت اید ؟
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن نفسی تازه کنیم
گل گندم خوب است
گل خوبی زیباست
ای دریغا که همه مزرعه دلها را علف هرزه کین پوشانده ست
هیچکس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست

حمید مصدق

hasan

به نام خدا

حراج

حريف طلسم خوابم ! من چه بي نفابم امشب ** دل بده به اين ترانه ! حرف صد کتابم امشب

وقتي دست بي دريغت توي قصه کيميا شد ** گريه تنها سرپناه امن دلواپسيها شد

وقتي شونه هاي آواز از حضور گريه لرزيد ** تازه فهميدم که عشقت به سقوطم نمي ارزد

مثل افسانه ي طاووس سختي سفر باهاته ** عمري ترانه سازت پا به راه جاده هاته

من ساده به خيالم که سفر تنها علاجه ** ندونستم تو خيابون پر طاووسا حراجه

مي توسنتم از نگاهت برسم به اوج پرواز ** اما تو چشمات رو بستي تا بميره نبض آواز

نمي خواستي من بفهمم که شب تو بي چراغه ** نمي خواستي که بدونم جنگلت قد يه باغه

نمي خواستي نمي خواستي اما اين رسم صدا نيست ** غيبت چشماي نازت مرگ اين ترانه ها نيست

مثل افسانه ي طاووس سختي سفر باهاته ** عمري ترانه سازت پا به راه جاده هاته

من ساده به خيالم که سفر تنها علاجه ** ندونستم تو خيابون پر طاووسا حراجه

kimiya

سلام
ممنون حسن جان
ادامه بده

hasan

به نام خدا

هزار و يک شب

شونه به شونه مني ولي چه دوره راه من و تو ** اين همه دريا فاصله س بين نگاه من و تو

کنارمني اما دلت اونور فانوس شبه ** من با تو مهربونم حرف تو نيش عقربه

هزار تا شب گذشته از قصه ي پر غصه ي ما ** اين آخرين ضيافته ! شهرزاد بي قصه بيا

عزيز من ! ببخش اگه تلخي واژه با منه ** درد رو اگه داد بزنم ديوار صوتي ميشکنه

بيا تا شام آخر رو کنار هم سحر کنيم ** براي فهميدن هم يه بار ديگه خطر کنيم

من نمي خوام که مثل من به آينه نگا کني ** من با تو باشم اما تو بازم من رو صدا کني

دلم مي خواد که حرفاي من رو بخوني از چشام ** وقتي که آواز مي خونم ‚ دل بدي به بغض صدام

عزيز من ! ببخش اگه تلخي واژه با منه ** درد رو اگه داد بزنم ديوار صوتي ميشکنه

hasan

به نام خدا

ديروز به ياد تو و آن عشق دل انگيز ** بر پيکر خود پيرهن سبز نمودم

در آينه بر صورت خود خيره شدم باز ** بند از سر گيسويم آهسته گشودم

عطر آوردم بر سر و بر سينه فشاندم ** چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم

افشان کردم زلفم را بر سر شانه ** در کنج لبم خالي آهسته نشاندم

گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نيست ** تا مات شود زين همه افسونگري و ناز

چون پيرهن سبز ببيند به تن من ** با خنده بگويد که چه زيبا شده اي باز

او نيست که در مردمک چشم سياهم ** تا خيره شود عکس رخ خويش ببيند

اين گيسوي افشان به چه کار ايدم امشب ** کو پنجه او تا که در آن خانه گزيند

او نيست که بويد چو در آغوش من افتد ** ديوانه صفت عطر دلآويز تنم را

اي آينه مردم من از حسرت و افسوس ** او نيست که بر سينه فشارد بدنم را

من خيره به آينه و او گوش به من داشت ** گفتم که چه سان حل کني اين مشکل ما را

بشکست و فغان کرد که از شرح غم خويش ** اي زن چه بگويم که شکستي دل ما را

hasan

به نام خدا

دلا شب ها نمي نالي به زاري *** سر راحت به بالين مي گذاري !

تو صاحب درد بودي ناله سر كن *** خبر از درد بي دردي نداري

بنال اي دل كه رنجت شادماني ست *** بمير اي دل كه مرگت زندگاني ست

مباد آن دم كه چنگ نغمه سازت *** ز دردي بر نيانگيزد نوايي

مباد آن دم كه عود تار و پودت *** نسوزد در هواي آشنايي

دلي خواهم كه از او درد خيزد *** بسوزد ، عشق ورزد ، اشك ريزد !

hasan

نيلوفر

اي کدامين شب!
يک نفس بگشاي،
جنگل انبوه مژگان سياهت را،
تا بلغزد بر بلور برکه ي چشم کبود تو،
پيکر مهتاب گون دختري کز دور،
با نگاه خويش مي جويد،
بوسه ي شيرين روزي آفتابي را
از نوازش هاي گرم دستان من.
دختري نيلوفرين، شبرنگ، مهتابي
مي تپد بي تاب در خواب هوسناک، اميد خويش،
پاي تا سر يک هوس: آغوش.
و تنش لغزان و خواهشبار مي جويد،
چون مه پيچان به روي دره هاي خواب آلود سپيده دم بسترم را.
تا بلغزد از طلب سرشار،
همچو موج بوسه ي مهتاب روي گندمزار.
تا بنوشد در نوازشهاي گرم دستان من
شبنم يک عشق مهتابي را.

hasan

به نام خدا

ترجمه ي چشماي تو
چه ضيافت غريبي
من و گيتار و ترانه
جاي تو : يه جاي خالي
شعر من شعر شبانه
هرم خورشيدي چشمات
من رو آب کرد تموم کرد
لحظه ي ناب پريدن
با يه ديوار رو به روم کرد
گوش بده !‌ ترانه هام ترجمه ي چشماي توست
توي تموم قصه هام هميشه جاي پاي توست
توي ضيافت سکوتم
تو اگه قدم بذاري
مي بيني از تو شکستم
اما تو خبر نداري
بي تو از زمزمه دورم
بي تو از ترانه عاري
زخم تو : زخم هميشه
اينه تنها يادگاري
گوش بده !‌ ترانه هام ترجمه ي چشماي توست
توي تموم قصه هام هميشه جاي پاي توست

========================

گل من گريه مكن
گل من گريه مكن
كه در آينه ي اشك تو غم من پيداست
قطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
گل من گريه مكن
سخن از اشك مخواه
كه سكوتت گوياست
از نگه كردنت احوال تو را مي دانم
دل غربت زده ات
بي نوايي تنهاست
من و تو مي دانيم
چه غمي در دل ماست
گل من گريه مكن
اشك تو صاعقه است
تو به هر شعله ي چشمان ترم مي سوزي
بيش از اين گريه مكن
كه بدين غمزدگي بيشترم مي سوزي
من چو مرغ قفسم
تو در اين كنج قفس بال و پرم مي سوزي
گل من گريه مكن
كه در آيينه ي اشك تو غم من پيداست
قطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
دل به اميد ببند
نا اميدي كفرست
چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگريز
در دندان تو در غنچه ي لب زيباست
گل من گريه مكن

(مهدي سهيلي)