و انسان توجيه را آفريد ... !

hasan

به نام خدا

ماجرا از آنجا آغاز شد كه همزمان با خلقت انسان ، توجيه نيز آفريده شد
و انسان زندگي خود را بر پايه‌ي آن استوار كرد و در دادگاه وجدان خويش ، بارها و بارها خود را به وسيله آن تبرئه كرد !
اما به راستي ؛ حقيقت واژه‌ي گمشده‌ي سرزمين توجيه است كه رنگي بي معنا به خود گرفته است.
و صداقتي كه تحت تاثير همين توجيه ها ، براي خودمون هم جايگاهش رو از دست داده است .
كاش با خودمون صادق باشيم و به اين سئوال پاسخ بديم كه
چقدر به درستي كارها و رفتارهايي كه انجام مي ديم ، اطمينان داريم
و چقدر از اون ها رو با گول زدن خودمون انجام مي ديم ؟
عجيبه خيلي از كارها رو با وجودي كه مي دونيم مسير رو اشتباه مي ريم انجام مي ديم
و با اصرار راه رو ادامه ! و به راحتي واقعيت ها و مسير غلط خودمون رو ادامه مي ديم .
يه جورايي ياد گرفتيم هر كاري رو چه خوب و چه بد انجام مي ديم ، براش دليل تراشي كنيم
دليل هايي كه رابطه اي با اصل موضوع كار ما ندارن
اما با اون ها خودمون رو گول مي زنيم و اشتباهات و نواقص كارمون رو نمي پذيرم .
بازيگر بازي توجيه شديم و احساس خوب راحتي وجدانمون بعد از توجيه كارهاي غلط ، اجازه نمي ده كه اين ميدان رو ترك كنيم.
با يك نگاه خودمون رو توجيه مي كنيم كه عاشق شديم
و نياز به محبت رو بهانه اي براي درستي نظريه خودمون مي كنيم ،
جايي كه مي ريم كارمون گير مي كنه ، رشوه مي ديم
و توجيه مي كنيم كه همه جا همينطوره و يا اينكه رشوه ديگه عادي شده !
پشت سر هم غيبت مي كنيم و مي گيم مگه دروغ گفتيم !
يا رودررو شم مي گيم اما تو روش به روي خودمون هم نمي ياريم !
دروغ هامون رو با مصلحتي بودن توجيه مي كنيم
تقلب هامون رو با ناچاري !
نامردي مي كنيم و مي گيم روزگاري بدي شده !
به ديگران كمك نمي كنيم ، مي گيم كي هر كس به فكر خودشه !
بي حجاب مي شيم و مي گيم مد شده
هوس بازي مي كنيم و مي گيم مگه ما دل نداريم!
كارهاي خلاف ديگه رو با خوبي خودمون توجيه مي كنيم
كار نكردن در اداره رو با كم بودن حقوق
و اصلاً هم مهم نيست كه همين كم كاري هاست كه كار رو به اينجا رسونده !
با احساسات ديگران بازي مي كنيم و مي گيم خودش خواسته !
رياكاري مي كنيم مي گيم جامعه ما رو اينطوري مي خواد
اعمال ديني مون رو انجام مي ديم و مي گيم ما كه خدا رو قبول داريم ديگه اينا واسه چي !
برق و گاز اضافي مصرف مي كنيم و مي گيم پوشو مي ديم !
حق ديگران رو مي خوريم و مي گيم خوب بقيه هم حق ما رو خوردن
داشنگاه نمي ريم و مي گيم اونا كه رفتن چي شدن
و هزار مثال و اتفاق جورواجور ديگه كه هر روز در زندگي ما اتفاق مي افته
و به راحتي توجيه مي كنيم و از كنارش رد مي شيم !
و همين ها فاصلمون رو از انسانيت واقعي بيشتر كنن .
امروز ما با راحت طلبي هامون توجيه رو قرين لحظه هامون كرديم
و با دوري از واقعيت ها سعي داريم وجدانمون رو آروم كنيم .
كاش يخورده به خودمون بيايم و با پذيرش اشتباهات
و براي پيشرفت و ترقي خودمون پرونده توجيه رو براي هميشه ببنديم
و فرصت اصلاح شدن اشتباهاتمون رو از دست نديم و از تكرار اين جمله جلوگيري كنيم :
و انسان توجيه را آفريد ... !

farimah

"چراغ قرمز!!"

چراغ راهنما قرمز مي‌شود. ترمز مي‌كنيم و پشت چراغ قرمز مي‌ايستيم.

در همين لحظه چند پرنده از روي سيمهاي برق بالاي سر ما برمي‌خيزند،

بال زنان از چراغ قرمز رد مي‌شوند و به طرف ديگر خيابان مي‌روند.

چرا پرنده‌ها چراغ قرمز را رعايت نمي‌كنند؟

اما پرنده‌ها كه ماشين نيستند!

آيا تنها ماشينها و قطارها و كشتي‌ها و هواپيماها چراغ راهنما دارند؟

چرا «باد» كه مي‌آيد بدون توجه به چراغ راهنما از چار راهها مي‌گذرد؟

چرا وقتي كه «سيل» مي‌آيد هيچكدام از قوانين راهنمايي و رانندگي را رعايت نمي‌كند؟

از كوچه‌ها و خيابانها و چراغ قرمزها رد مي‌شود.

همه چيز را خراب مي‌كند و خيابانهاي جديد مي‌سازد؟

اما سيل و باد كه ماشين نيستند تا پشت چراغ قرمز، ترمز كنند و به احترام قانون بايستند!

آيا آنها هيچ قانوني را رعايت نمي‌كنند؟

نه! فكر مي‌كنم آنها هم هر كدام براي خودشان قانوني دارند

و چراغ راهنماي خودشان را رعايت مي‌كنند!

مثلاً روزها كه چراغ زرد آسمان روشن مي‌شود، پرندگان به پرواز درمي‌آيند،

و غروب كه چراغ آسمان قرمز مي‌شود به آشيانه باز مي‌گردند.

پروانه‌ها هم وقتي كه چراغ چمن سبز مي‌شود به پرواز درمي‌آيند

و هنگامي كه به چراغ قرمز چمن مي‌رسند، توقف مي‌كنند.

چراغ درختان كه زرد و قرمز مي‌شود، پاييز از چار راه فصلها مي‌گذرد.

خلاصه ماشينها، آدمها و پرندگان و همه موجودات براي خودشان قوانين راهنمايي دارند.

اما آيا قوانين راهنمايي براي ماشينها و آدمها يكسان است؟

نه! ماشينها هميشه بايد قوانين راهنمايي را رعايت كنند ولي آدمها كه ماشين نيستند

تا در همه جا اين قوانين را رعايت كنند!

زيرا زندگي تنها يك خيابان نيست كه سر همه چار راههاي آن چراغ راهنما گذاشته باشند

و جايي مخصوص عابر پياده خط كشي كرده باشند.

زيرا بعضي از قسمتهاي زندگي اصلاً آسفالت نشده است.

بلكه جاده‌اي است سنگلاخ و پرپيچ و خم و پر از دره و پرتگاه.

زيرا در بعضي از قسمتهاي زندگي اصلاً جاده‌اي پيدا نيست.

زيرا در بعضي از راهها فقط يك جاي پا، جاده را نشان مي‌دهد.

زيرا در بعضي از جاها حتي جاي پايي هم پيدا نيست .

و ما اولين رهگذر آن راه هستيم. كه جاي پاي ما جاده را مي‌سازد.

زيرا در بعضي از قسمتهاي زندگي اصلاً راه عبور نيست.

بلكه كوهي است كه بايد با چنگ و دندان از صخره‌هاي سخت و عمودي آن بالا رفت.

در چنين چار راههايي هيچ چراغ راهنمايي نيست، به جز چراغي كه در دلهاي ما روشن است.

در چنين راههايي اگر ناگهان چراغ قرمز خون، به علامت خطر روشن شود،

آيا بايد بايستيم و از رفتن بمانيم، يا خطر كنيم و پيش برويم،

تا چراغ سبز را براي ديگران روشن كنيم؟

در همين فكرها هستم كه ناگهان چراغ راهنما پيش روي ما سبز مي‌شود؛ به راه مي‌افتيم.