گفتي كه به احترام دل باران باش
باران شدم وبه روي گل باريدم

گفتي كه ببوس روي نيلوفر را
از عشق گونه هاي او را بوسيدم

گفتي كه ستاره شو،دلي را روشن كن
من هم چو گل ستاره ها تابيدم

گفتي كه براي باغ دل پيچك باش
بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتي كه براي لحظه اي دريا شو
دريا شدم وتو را به ساحل ديدم

گفتي كه بيا و لحظه اي مجنون باش
مجنون شدم و زدوريت ناليدم

گفتي كه شكوفه كن به فصل پاييز
گل دادم و با تَرنُّمتْ روييدم

گفتي كه بيا و از وفايت بگذر
از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم

گفتم كه بهانه ات برايم كافيست
معناي لطيف عشق را فهميدم


@@@@@@@@@@@@


من از تو مي نويسم کلام تازه اي
تو از من مي نويسي که پراوانه اي

رسيده وقت رفتن نشسته توچشام
سکوت مبهم تو شکسته تو صدام

براي کوچ اخر تو همراه مني
براي دل بريدن دليل رفتني

مي مونه کنج سينم هواي انتظار
مي خونم شعر رفتن تا برگرده بهار

تو درياي نگاهت شکسته قايقم
تودنياي بزرگت غريبي عاشقم

براي شعر خوب تو مي خونم

مسافروقت رفتن خداحافظ نگو
تو کوله بار عشقي سفر تا راه دور

که زير سايبون تو مي مونم

سفر تا انتها تو هم با من بيا
تويي همراه من تمووم لحظه ها

تو تنها عاشقي براي قصه هام
بيا با من بمون تو نبض جاده هام

که مقصد منتظر براي ما
سکوت و ميشکنه صداي ما

دوستت دارم تا دنيا دنياست

شب شهر تو هم تاريك و تار است؟
براي ديدنم بي تاب هستي؟
چو مي آيد ستاره بر لب بام
تو هم مانند من بي خواب هستي؟
*
دلت مي لرزد از نامهرباني؟
صدايت هق هق تلخ جداييست؟
چو مي خندد به رويت ماه تابان
غمت اندازه ي بي همزبانيست؟
*
بهارت رنگ پاييز و سكوت است؟
نگاهت رفته تا آفاق فردا؟
چو از ره مي رسي تا منزل خويش
نمي گويي به خود : پس كو فريبا ؟!
*
صداي مرغ حق را مي شناسي؟
شب و دريا و طوفان در دلت نيست؟
چو در بستر به سوي خواب آيي
هواي بوسه ي من در سرت نيست؟
*
نمي خواهي به آغوشم بگيري؟
نمي گيرد دلت هر دم بهانه؟
تو تا تنهاي تنها مي شوي باز
نمي خواني به ياد من ترانه؟
*
چه گويم ؟ اي جدا افتاده از من
منم بي تاب و مست و بي قرارم
براي لحظه اي پيش تو بودن
تمام لحظه ها را مي شمارم...

مثل خواب بچه ها مثل افسانه شدی
رنگارنگ توی هوا مثل پروانه شدی

آبی شدی آبی گویی که دریا تو شدی
پر گل شدی پر گل دشت گل تازه شدی

مثل خواب بچه ها مثل افسانه شدی
رنگارنگ توی هوا مثل پروانه شدی

من تو را تو اسمون توی ابرا دیده ام
همره پرنده ها روی دریا دیده ام

تو مثل کودکی آسمون آبی بودی
قصه روشنی شب مهتابی بودی

مثل مهتاب اومدی روی ایونی ما
همره قاصدکا توی مهمونی ما

روی دریا تن توعطر خاک پیرهنتو
رنگارنگ زندگیم همه رو دامن تو

زخم اين دل تنگم را هيچ کس مرهم نبود *** آخرين نور اميدم نور چشمان تو بود

روزها و شبها قصه ي بود و نبود *** خاطرم هر جاي قصه با تو بود

رفتي و اين رسم دلداري نبود *** آخر قصه نمي دانم دلت پيش که بود

.........................

آرزو

كاش بر ساحل رودي خاموش ... عطر مرموز گياهي بودم
چو بر آنجا گذرت مي افتاد ... بسرا پاي تو لب مي سودم

كاش چون ناي شبان مي خواندم ... بنواي دل ديوانه تو
خفته بر هودج مواج نسيم ... مي گذشتم ز در خانه تو

كاش چون ياد دل انگيز زني ... مي خزيدم به دلت پر تشويش
ناگهان چشم ترا مي ديدم ... خيره بر جلوه زيبائي خويش

كاش در بستر تنهائي تو ... پيكرم شمع گنه مي افروخت
ريشه زهد تو و حسرت من ... زين گنه كاري شيرين مي سوخت

كاش از شاخه سرسبز حيات ... گل اندوه مرا مي چيدي
كاش در شعر من اي مايه عمر ... شعله راز مرا مي ديدي

بادل عاشق بدنکن
ای ادم نامهربون

سنگ دل وبی وفانشوتودل داری این ام بدون
توقول همراهی دادی رووعدی دلت بمون

باطن پاک و توجهان می خرنش خیلی گرون
عهدشکن عشق نباش خیرنمی بینی ازاون

باهمون نگاه اول توی قلبم خونه کردی
مثل یک پرنده ازعشق توی سینه لونه کردی

دل روبردیونگفتی که دلی به این ظریفی
واسه باختن نانداره که ببازه به حریفی

توهمونی که توقلبم قددنیا خونه داره
توی تک باغ دل من گل خوشبختی می کاره

توهمون خوبی که اسمت به لبم خنده میاره
اگه باشی تاهمیشه دیگه این دل غم نداره

عشق تویک اسمونه پرازنوروقشنگی
دل ساده که نفهمیدتوقشنگ امادورنگی

توکه احساسی نداری چرابامن عهدبستی
به خداکه بی وفایی اخه توپیمون شکستی

من بازدارم هنوزم توی خاطرات می سوزم
یادظلم های گذشته سیاکرده شب وروزم

دوست دارم یادت توسینه واسه همیشه بمیره
توشکست سخته عشقت دلم عبرتی بگیره

تابفهمه توی دنیاخیلی ازعشقا فریبه
خیلی ازعشقا فریبه